Selfies met een seriemoordenaar

Huiverend op de foto

Sinds 18 juli 2026 trekt Mind of a Serial Killer: The Experience heel wat volk naar de oude loodsen van Thurn & Taxis in Brussel. De immersieve tentoonstelling van producenten Exhibition Hub en ticketplatform Fever deed eerder al Dublin, Seattle en New York aan, en voert de bezoekers nu door twintig moordenaarskamers vol reconstructies van de beruchtste seriemoordenaars uit de geschiedenis.

Het parcours duurt tussen de 90 minuten en twee uur en opent met een 'Investigation Office' waar je zelf even rechercheur speelt. Daarna volgt een reeks levensgrote reconstructies. Die brengen je naar de nagebouwde keuken van kannibaal Jeffrey Dahmer, mét een koelkast vol nepledematen, de gele Volkswagen Kever van Ted Bundy en verlaten spoorlijnen waar de Rostov Ripper toesloeg en nog veel meer. Voor Brussel is er een extra luik met Belgische zaken, waaronder die van Staf Van Eyken, András Pándy en gifmengster Marie Becker. Het bezoek eindigt met een veertien minuten durende VR-ervaring waarin je zelf een moordzaak helpt oplossen, gevolgd door een ingetogen, kaarslicht-verlichte ruimte voor de slachtoffers.

De toegang is voorbehouden aan wie minstens 16 is en vooraf een verklaring ondertekent.

Spektakel

CEO Hamza El Azhar herhaalt in interviews dat de makers niet uit zijn op verheerlijking: ze willen tonen wat de daders deden en hoe speurders hen te pakken kregen. Tegelijk moedigen de organisatoren op sociale-media-bordjes aan om foto's te delen. Resultaat: de ene bezoeker na de andere poseert breed lachend met een 'wanted'-bord voor een muur vol gezochte moordenaars – een beeld dat haaks staat op de ingetogen herdenkingsruimte aan het einde van het parcours.

Vlaamse, Franstalige en internationale media zijn het opvallend eens: de expo belooft inzicht te geven over hoe iemand tot seriemoordenaar wordt, maar houdt dat inzicht grotendeels voor zich. De muurteksten schetsen wel de jeugd en het criminele parcours van de daders, maar blijven daarbij oppervlakkig. Een psychologische of wetenschappelijke duiding ontbreekt zo goed als volledig. De Nederlandse vertalingen laten daarbij vaak te wensen over.

Het overkoepelende beeld dat uit de voltallige pers prijst, is dat van een tentoonstelling die begint als reflectie over menselijk kwaad, maar algauw overgaat in spektakel: indrukwekkend om te zien, maar met weinig houvast om het geziene ook te plaatsen. Zowel in ons land, als op eerdere edities in Dublin, Seattle en New York, werd de tentoonstelling bekritiseerd op het gebruik van AI-gegenereerde of digitaal bewerkte beelden, onder meer van slachtoffers. Kritiek die El Azhar erkent maar sterk minimaliseert door te zeggen dat de hoeveelheid AI echt heel, heel klein is.

Kortom

Ondanks – of net dankzij – al die kritiek trekt Mind of a Serial Killer grote bezoekersaantallen. De rode draad doorheen zowat alle berichtgeving is duidelijk: wie op zoek gaat naar een antwoord op de vraag waarom mensen zoiets doen, komt in Tour & Taxis bedrogen uit. Wie vooral een indrukwekkend, licht huiveringwekkend uitje zoekt, krijgt precies dat.

Meer artikels